اگه می نویسم می خوام چیزی رو فراموش نکنم ، اگه نمی نویسم  ، چیزهایی رو ...

   یکی برای به خاطر آوردن ...

 من که حالم خیلی گرفته شد . اگه جای اون سه تا وزیر زن بودم هیچوقت پست وزارت در کابینه این اقا رو قبول نمی کردم که بجای تکیه بر سوابق اجرایی ، احساسات زنانه ام دلیل شایستگیم باشه .گرچه بعید می دونم این سه خانم هم مثل بقیه اقایان اصلا کارنامه اجرایی قابل قبولی داشته باشند . به هر حال هر چه که باشند آخرش می خواهند بشوند باقری لنکرانی که نمی دانم بیچاره با این تشبیه ا.ن چه جوری می خواد توی محیط کاریش سرش رو بلند کنه !!!

 می خوام بدونم آنجلا مرکل ، هیلاری کلینتون ، سارا پیلین و هزاران زن دیگه ای که توی دنیا به پستهای مهم سیاسی رسیدند و از خیلی مردها هم موفق تر بودند بخاطر احساسات و عواطفشون به اینجا رسیدند یا بر اساس قوه استدلال و تشخیص و درک درست از مسائل و مشکلات روز کشورشون ؟؟؟؟ تا وقتی که نگاه جامعه ما به زن نگاه جنسیتی است و نه انسانی ( که از نظر نیروی فکر و اندیشه و تحلیل مسائل مختلف بامرد همسان و برابره ) صدتا وزیر و وکیل زن هم که بیاد و بره بازم ما آخرش افغانستانی بیش نبوده و نیستیم .

  همیشه وقتی هوای دلم ابری می شه ، دهم مرداد ماه هم که باشه ، آسمون نم نم می باره ...

کی می دونه این وقایع تا کی ادامه پیدا می کنه .... وبلاگنویسها کی به زندگی عادی بر می گردند ... کی دوباره همه چیز به روال عادی خودش بر می گرده ...

 فکر نکنم دیگه هرگز این اتفاق بیفته ... دیگه حتی عاشقانه ها هم یه جورایی بوی این حال و هوا رو داره .... 

روزی ما دوباره کبوترهای ِمان را پيدا خواهيم کرد
و مهربانی دست ِ زيبائی را خواهد گرفت.

□

روزی که کم‌ترين سرود

بوسه است

و هر انسان
برای ِ هر انسان
برادری‌ست.
روزی که ديگر درهای ِ خانه‌شان را نمی‌بندند

قفل

افسانه‌ئی‌ست

و قلب
برای ِ زنده‌گی بس است.
روزي که معنای ِ هر سخن دوست‌داشتن است
تا تو به خاطر ِ آخرين حرف دنبال ِ سخن نگردی.

روزی که آهنگ ِ هر حرف، زنده‌گی‌ست
تا من به خاطر ِ آخرين شعر رنج ِ جُست‌وجوی ِ قافيه نبرم.

روزی که هر لب ترانه‌ئی‌ست
تا کم‌ترين سرود، بوسه باشد.

روزی که تو بيائی، براي ِ هميشه بيائی
و مهربانی با زيبائی يک‌سان شود.

روزی که ما دوباره برای ِ کبوترهای ِمان دانه بريزيم ...

□

و من آن روز را انتظار می‌کشم
حتا روزی
که ديگر
نباشم.